က်မငယ္ငယ္က အလြန္အဝတ္အအစားမက္သည္။ ေပၚသမွ် ပိတ္စအဆန္း ခါးေပၚတင္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က က်မတို႕ နယ္ျမိဳ႕ေလးမွာ ရယ္ဒီမိတ္ေတြလဲ ယခုေလာက္ ေခတ္မစားေသး ၊ နယ္စပ္မွဝင္လာေသာအေရာင္အေသြးစံုပိတ္စမ်ား သာလိႈင္လိႈင္ေပါသည္။ဆိုင္ၾကီးအခ်ိဳ႕ မွာသာမန္းတေလးဘက္မွ ဝယ္ယူထားေသာ ယိုးဒယားပိတ္စမ်ိဳး ရႏိုင္သည္။
အထက္တန္းေရာက္လာေတာ့ အပ်ိဳေပါက္စ လွခ်င္ေလျပီ ။ အျဖဴအစိမ္းသာဝတ္ရသည္တြင္ အေပၚက အကၤ်ီ အျဖဴကို ကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းထြင္ျပီး အသိစက္ဆိုင္တြင္ အပ္ကာ ပဲမ်ားတတ္ေနသည္ကို က်မအေမသည္ အင္မတန္မ်က္မုန္းက်ိဳးသည္။ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ၊ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲ၊ ဘာပြဲ ညာပြဲမွန္သမွ်တို႕တြင္သူမ်ားနဲ႕မတူေအာင္ ဖက္ရွင္ထြင္ဝတ္ရတာကို ႏွစ္သက္လွသည္။ စက္ဆိုင္တြင္အပ္ထားေသာ ကိုယ့္ အထည္ေလး ဘယ္လိုပံမ်ားထြက္လာမလဲ ရက္ခ်ိန္းအမွီရမွရပါ့မလား ႏွင့္တေမွ်ာ္တည္းေမွ်ာ္ရတာကို အရသာ တခုလိုျဖစ္ေနသည္။ ဒါေပမယ့္ အေရးၾကီးေသာအထက္တန္း စာေမးပြဲေတြ ၾကားမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ေအာင္ဖို႕သည္သာ အဓိကလို႕ စာဘက္သာပိုလို႕ အာ႐ံုစိုက္ခဲ့ေပမဲ့ အဝတ္အစား အလွအပဝါသနာကေတာ့ ေပ်ာက္မသြား။
အထက္တန္းေရာက္လာေတာ့ အပ်ိဳေပါက္စ လွခ်င္ေလျပီ ။ အျဖဴအစိမ္းသာဝတ္ရသည္တြင္ အေပၚက အကၤ်ီ အျဖဴကို ကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းထြင္ျပီး အသိစက္ဆိုင္တြင္ အပ္ကာ ပဲမ်ားတတ္ေနသည္ကို က်မအေမသည္ အင္မတန္မ်က္မုန္းက်ိဳးသည္။ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ၊ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲ၊ ဘာပြဲ ညာပြဲမွန္သမွ်တို႕တြင္သူမ်ားနဲ႕မတူေအာင္ ဖက္ရွင္ထြင္ဝတ္ရတာကို ႏွစ္သက္လွသည္။ စက္ဆိုင္တြင္အပ္ထားေသာ ကိုယ့္ အထည္ေလး ဘယ္လိုပံမ်ားထြက္လာမလဲ ရက္ခ်ိန္းအမွီရမွရပါ့မလား ႏွင့္တေမွ်ာ္တည္းေမွ်ာ္ရတာကို အရသာ တခုလိုျဖစ္ေနသည္။ ဒါေပမယ့္ အေရးၾကီးေသာအထက္တန္း စာေမးပြဲေတြ ၾကားမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ေအာင္ဖို႕သည္သာ အဓိကလို႕ စာဘက္သာပိုလို႕ အာ႐ံုစိုက္ခဲ့ေပမဲ့ အဝတ္အစား အလွအပဝါသနာကေတာ့ ေပ်ာက္မသြား။
ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး တကၠသိုလ္ေတြျပန္ဖြင့္ဖို႕ ေစာင့္ေနခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အခ်ိန္ေတြသုံးမကုန္ေအာင္ပိုေနေတာ့သည္။ စာအုပ္ေတြ ဖတ္လိုက္၊ အလွအပ လုပ္လိုက္ ၊ အဝတ္အစား အသစ္ခ်ဳပ္လိုက္ နဲ႕ေယာင္ခ်ာခ်ာ ဟာတာတာ ျဖစ္ေနသည္။ (အခုလို Facebook ေတြ အိမ္သာနက္ေတြ လဲ ရွိမွမရွိေသးတာကိုး ) အထည္ဆန္းေတြထြက္တိုင္း ဝယ္ျပီးစက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ ႏွင့္အိမ္ကို လြန္းပ်ံသလို ပ်ံေနတဲ့ က်မကို အေမၾကည့္လို႕မရတာမဆန္း။ အေမစိတ္ေကာင္းဝင္ခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အဝတ္အစားဆိုတာသင့္ေတာ္႐ံုသာဝတ္သင့္ေၾကာင္း ၊ သုံးသုံးျဖဳန္းျဖဳန္း မေနသင့္ေၾကာင္း သက္ေသသာဓကေတြ နဲ႕တရားျပဆုံးမသည္။ အသက္ငယ္ေသးေသာ အင္မတန္လွခ်င္ေသာက်မ အေမေျပာခ်ိန္သာ ခဏအရွိန္ေလွ်ာ့သည္ ၊ ျပီးရင္ဝါသနာအတိုင္း အေမမသိေအာင္တမ်ိဳး ၊ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းတမ်ိဳး ဝယ္ဝတ္ခ်ဳပ္ဝတ္ျပန္သည္။ အေမေျပာတဲ့ အသုံးအစြဲေခြၽတာတာေတြ ၊ က်စ္လစ္တာေတြ ကိုယ္နဲ႕လားလားမွ မဆိုင္သလို ေနခဲ့သည္။
တကၠသိုလ္ေတြျပန္ဖြင့္ေတာ့ ပိတ္စဝယ္ခ်ဳပ္တာေတြေခတ္သိပ္မစားေတာ့။ ရယ္ဒီမိတ္ေလးေတြ အလြယ္တကူဝယ္ဝတ္ႏိုင္ျပီ။ ေက်ာင္းပိတ္လို႕ အိမ္ျပန္ရင္ အသိစတ္ဆိုင္ေတြမွာ တခါတရံေလာက္သာခ်ဳပ္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ခ်ဳပ္ခေတြက ရယ္ဒီမိတ္တစ္ထည္စာေလာက္ ျဖစ္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ပိတ္စဝယ္ျပီး ခ်ဳပ္တဲ့ အခန္း လုံးဝခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားပါေတာ့သည္။ ဒါေပမယ့္ က်မဗီရိုထဲမွာေတာ့ အဝတ္အစားေတြေလ်ာ့မသြားတဲ့ အျပင္ အခ်ိန္နဲ႕အမွ် တိုးတိုးလာ ေတာ့ အေမသည္ ေျပာမရတဲ့ အဆုံးၾကည့္ေနေတာ့သည္။ (ဝါသနာကို တားမရဘူး ေလ :)
က်မစလုံးလာေတာ့ ဗမာျပည္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ က်မအဝတ္ဗီရိုၾကီးကို အလြန္ႏွေမ်ာရသည္ ။ သခင္မဲ့ေတာ့မည့္ အဝတ္ေတြအျပည္နဲ႕ ဗီရိုၾကီးထဲမွာ က်မအျမတ္တႏိုးနဲ႕စုေဆာင္းထားတဲ့ အဝတ္အစားေတြကလဲ သူတို႕သခင္သစ္ဆီကို မသြားခ်င္ဘူး လို႕မ်ားေျပာသည့္အလား။
စလုံးေရာက္ျပီးတစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ အေမက က်မ ႏွင့္ ညီမေလး တို႕အဝတ္အစားေတြကိုသူမ်ားေပးပစ္လိုက္သည္။ ဗီရိုထဲ စနစ္တက် သိမ္းထားေသာ အဝတ္အစားေတြ ကိုထိမ္းရသိမ္းရခက္လို႕ ဆိုျပီး ေဝလိုက္တာ က်မတို႕ညီအမ ႏွစ္ေယာက္ ရဲ့ ဗီရိုၾကီးေတြ ဗလာက်င္းသြားတဲ့ အထိပါပဲ။ ကိုယ္မဝတ္ေတာ့တဲ့ ကိုယ့္အတြက္လဲ အသုံးမတည့္ေတာ့တဲ့ အရာေတြကို လိုအပ္တဲ့သူေတြ ကိုေပးလိုက္တာ အက်ိဳးမ်ားတာ သိေပမယ့္ က်မရဲ့ အစြဲေတြက ရွိေနေသးေတာ့ ႏွေျမာမဆုံး ျဖစ္ရေသးသည္။
စလုံးေရာက္ျပီးတစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ အေမက က်မ ႏွင့္ ညီမေလး တို႕အဝတ္အစားေတြကိုသူမ်ားေပးပစ္လိုက္သည္။ ဗီရိုထဲ စနစ္တက် သိမ္းထားေသာ အဝတ္အစားေတြ ကိုထိမ္းရသိမ္းရခက္လို႕ ဆိုျပီး ေဝလိုက္တာ က်မတို႕ညီအမ ႏွစ္ေယာက္ ရဲ့ ဗီရိုၾကီးေတြ ဗလာက်င္းသြားတဲ့ အထိပါပဲ။ ကိုယ္မဝတ္ေတာ့တဲ့ ကိုယ့္အတြက္လဲ အသုံးမတည့္ေတာ့တဲ့ အရာေတြကို လိုအပ္တဲ့သူေတြ ကိုေပးလိုက္တာ အက်ိဳးမ်ားတာ သိေပမယ့္ က်မရဲ့ အစြဲေတြက ရွိေနေသးေတာ့ ႏွေျမာမဆုံး ျဖစ္ရေသးသည္။
စလုံးေရာက္ျပီး အိမ္ေထာင္ေတြက် ၊ သမီးတစ္ေယာက္ရ ၊အလုပ္ေတြလုပ္ ႏွင့္ အဝတ္အစားကို အရင္ကလိုမက္မက္ေမာေမာမရွိလွေတာ့။ ကိုယ္နဲ႕သင့္ေတာ္တာေလးေတြကလဲ ရွားပါး။ ဒီဇိုင္းၾကိဳက္တာေလးေတြ႕ရင္ေစ်းကိုမၾကိဳက္ ( ေစ်းၾကီးလို႕) ႏွင့္ က်မမွာ အရင္လို ေပါေပါမ်ားမ်ားမရွိေတာ့။ အဝတ္အစားထက္ အေရးၾကီးေသာ အိမ္ေထာင္မႈ သားသမီးေရး အလုပ္အကိုင္ ဘာသာေရး စတဲ့ အရာေတြနဲ႕သာ က်မအခ်ိန္ေတြကုန္ဆုံးေတာ့သည္။
ခု အသက္အရြယ္မွာက်မေတြးေနမိတာက က်မအေမ ဆုံးမခဲ့သလို သမီးကို ဘယ္လိုဆုံးမရမလဲ ဆိုတာပါပဲ။
ဟိုတေလာက အေမစလုံးကို ကိစၥတစ္ခုနဲ႕ ေရာက္လာသည္။ အေဒၚတစ္ေယာက္ ဧည္႔သည္ အျဖစ္ပါလာသည္။ က်မေမာင္ေလးႏွင့္ဆို အားလုံးေပါင္းသုံးေယာက္ကို ဦးေဆာင္သူ က်မက ဘယ္နားမွေသေသခ်ာခ်ာ ေရာက္ဘူးသူ မဟုတ္။ ေနပူပူ တေနကုန္ေအာင္ ေလွ်ာက္လည္ၾကသည္မို႕ ကိုယ္သက္သာမည့္ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိ ျပီး ေနလို႕ေကာင္းမယ့္ အဝတ္မ်ိဳးကိုသာ ေရြးဝတ္သည္ ကို က်မအေမမွာ ပထမ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ ဘာမွမေျပာေသး။ သုံးရက္ေလာက္က်ေတာ့ အျပင္ထြက္ခါနီး ဘာလို႕ စကပ္အတိုေတြ ဘာေတြမဝတ္သာလဲ တဲ့။ စလုံးမမ အလန္းမ်ားဝတ္စားသည္ကို ေတြ႕ထားတဲ့ အေမသည္ က်မဝတ္စားသည္ကို ေခတ္မမွီေတာ့လို႕ ထင္သြားပံုရသည္။
ထင္လိုကထင္ေစေတာ့။
က်မကလဲက်မ ။ အျပင္သြားခါနီးတိုင္း ဘာဝတ္ရမွန္းမသိဘူး၊ ဝတ္စရာကလဲ မရွိဘူး ဆိုတာကို အျပင္သြားခါနီးတိုင္းရြတ္ေနက်ဂါထာလိုရြတ္သည္။ ရုံးတက္အဝတ္အစားမ်ားမွာ အျပင္ထြက္လည္သည့္ အခါ ေနရတာဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပ။ စကတ္အတိုက်ျပန္ေတာ့ ကေလးႏွင့္ ကုန္းလိုက္ကြလိုက္ ဘယ္လိုမွအဆင္ မေျပတဲ့အတြက္ အျပင္ထြက္ခါနီးမွာ ကဗ်ာကယာနဲ႕ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ နဲ႕ ေပါ့ေပါ့ပါးျဖစ္မယ့္ ဘေလာက္စ္ တထည္ကို ေကာက္စြြပ္ ထြက္သြားသည္ကမ်ားေတာ့ အေမသည္ က်မကိုအားမလို အားမရျဖစ္လာပံုရသည္။ သူ႕သမီးကို စလုံးမမေတြကဲ့သို႕ အလန္းေတြဝတ္ေစခ်င္သည္။
က်မကလဲက်မ ။ အျပင္သြားခါနီးတိုင္း ဘာဝတ္ရမွန္းမသိဘူး၊ ဝတ္စရာကလဲ မရွိဘူး ဆိုတာကို အျပင္သြားခါနီးတိုင္းရြတ္ေနက်ဂါထာလိုရြတ္သည္။ ရုံးတက္အဝတ္အစားမ်ားမွာ အျပင္ထြက္လည္သည့္ အခါ ေနရတာဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပ။ စကတ္အတိုက်ျပန္ေတာ့ ကေလးႏွင့္ ကုန္းလိုက္ကြလိုက္ ဘယ္လိုမွအဆင္ မေျပတဲ့အတြက္ အျပင္ထြက္ခါနီးမွာ ကဗ်ာကယာနဲ႕ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ နဲ႕ ေပါ့ေပါ့ပါးျဖစ္မယ့္ ဘေလာက္စ္ တထည္ကို ေကာက္စြြပ္ ထြက္သြားသည္ကမ်ားေတာ့ အေမသည္ က်မကိုအားမလို အားမရျဖစ္လာပံုရသည္။ သူ႕သမီးကို စလုံးမမေတြကဲ့သို႕ အလန္းေတြဝတ္ေစခ်င္သည္။
တစ္ေန႕ေတာ့ ေစ်းဝယ္ထြက္ရင္း OG ကိုေရာက္သည္။ ကိုယ္စိတ္ဝင္စားရာေလးေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနက်ရင္း က်မအေမက က်မကိုလက္ယပ္ ေခၚေနသည္။ သူ႕အနားေရာက္သြားေတာ့ အေမကက်မကို အက်ီၤအနက္ေလးတစ္ထည္ကို စမ္းဝတ္ၾကည့္ခိုင္းသည္။ က်မရဲ့ အက်င့္ပါေနတဲ့လက္က price tag ကိုဖ်တ္ကနဲလွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အီးးးး တစ္ရာနားနီးေနသည္မို႕ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ ေစ်းၾကီးသည္။ ေစ်းၾကီးသည္ မဝတ္ေတာ့ဘူးလို႕ဆိုေတာ့ က်မအေမကသူဝယ္ေပးပါ့မယ္ တဲ့။ ကေလးဘဝတုန္းကသာအေမကိုယ္တိုင္ဝယ္ေပးဖူးတာမို႕ အလြန္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။ အေမက ထိုအကၤ်ီမ်ိဳးကို ျမန္မာျပည္မွမင္းသမီးေတြ ေမာ္ဒယ္ေတြ ဝတ္တာျမင္ဘူးထားကတည္းက က်မသာဝတ္ရင္ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းမွာပဲလို႕ က်မကိုဝတ္ေစခ်င္ေနခဲ့တာတဲ့။ ကံေကာင္းစြာနဲ႕ တထည္တည္းက်န္ေနတဲ့ အကၤ်ီေလးသည္ ကြၽန္မကိုယ္နဲ႕ တိုင္းျပီးခ်ဳပ္ထားသလို အခ်ိဳးက်ေနေတာ့သည္။
အေမတစ္ေယာက္ရဲ့ ေမတၱာေစတနာ ျပယုပ္ အျဖစ္ရထားတဲ့ ဒီအကၤ်ီေလးဟာ က်မဘဝ မွာအျမတ္ႏိုးရဆုံး လက္ေဆာင္ေလးပါပဲ။
